Hoxhë Mirsim Maliçi

Asnjë ikje nuk dëhit më trishtueshëm se kur je në drejtim të kundërt me vetvetën, sikurse asnjë vetmi nuk të premton shoqëri më të mirë, sesa ajo e fituar në një lartësi ku nuk mbrrin vërshimi i shtirjes. Dhe në një katrahurë të përbotshme ku aktrimi përbën vetë jetën, të banosh në ishullin prej pasqyrash, ku sheh vetvetën duke e parë vetvetën, sikur bota përreth nuk ekziston, do të thotë të jetosh i qetë dhe i kursyer. E po, monologu më i mirë është ai që para se ta recitosh me art, ta kesh menduar me shpirt, e para se të degjosh duartrokitjen e dikujt, ta kesh dëgjuar harenë e protagonistit, pra, të vetvetës. - Diku udhës, 09.02.2026

Hoxhë Mirsim Maliçi

Le të gjejmë shprehjet e sakta dhe asgjë s'është për habi; pra, kur flasin mirë e thonë: "humbje e madhe për shoqërinë", mirëpo kjo pasi të ketë vdekur, ndërsa sa është gjallë, flasin edhe më mirë për të, por kur iu bie atyre mirë, ata nuk po flasin mirë, por po masin mirë: në të gjallë për të gjallëruar një interes, e në të vdekur për të vdekur një marri. Pse kështu?! Se personazhet e quajtura "humbje e madhe për shoqërinë" janë fat, aq sa për dashamirët, po ndoshta aq edhe për të tjerët, në të gjallë me protagonizmin e vlerave, e pas vdekjes, me trashëgiminë e lënë. Mirëpo, miku im, nuk bëhesh "humbje e madhe për shoqërinë", nëse lavdëratat mbi varr dhe kritikat mbi dhè, s'i barazon.

Hoxhë Mirsim Maliçi

Hirësia e juaj, kurrë nuk është vonë për të dalë nga filmi. E po, më fal, gabova! Po mendoj që, ndoshta shtirja është gënjeshtra më e pamohueshme e shpikësit: i pari e sajon, vetë i fundit asaj dikur edhe i beson, e pastaj asnjëherë dot s’e mohon. Pra, i bie që më mirë është të ngutesh për t’u vetëçliruar nga roli i rremë, se pastaj imagjinata mund të kthehet në marrëzi. Pra, mund të bëhet vonë! - Shkup, 04.02.2026

Hoxhë Mirsim Maliçi

Çka është nijeti i pakthyer në identitet?! Një barkë që përmbyset nga dallgët dhe stuhitë. E ç'është nijeti që ka pushtuar qenien?! Një anije gjigante, e ngjashme me atë të Nuhut (alejhi’s-selam!), që stuhitë dhe dallgët veç çka e lëvizin tutje dhe ia shtojnë shpejtësinë. - Shkup, 07.12.2025

Hoxhë Mirsim Maliçi

Vetëngushëllimi është paqe kur kemi të bëjmë me diçka që ka shkuar, por asesi kur shikojmë tek e sotmja me perspektivën e së nesërmes. Ky as pajtim s’është, por një gjum i keq, më i thellë sesa një gjysmëvdekje: vetëngushëllimi për të heshtur e injoruar çdo thirrje që: jemi vonuar, jemi ngatërruar, jemi zmbrapsur e jemi dobësuar. Sot nuk je më i devotshëm se vitin e kaluar?! Nuk ka ngushëllim, thjesht diçka nuk ka funksionuar. Sot nuk je më i bindur se vitet e para të udhëzimit?! Nuk ka ngushëllim, thjesht diçka është shpërfillur. Sot nuk je më i palëkundur se para një dekade?! Nuk ka ngushëllim, thjesht diçka e ka rrënuar investimin tënd. Sot nuk ke më shumë ibadet e më shumë vëmendje për ahiretin sesa dikur?! Nuk ka ngushëllim, thjesht ke shkuar mbrapsht. E po, e di që nuk të pëlqen kjo qartësi. As mua! Me shumë qartësi ta them, as mua s’më pëlqen kjo qartësi, por kështu e kam përgjithësisht me ilaçet, nuk më pëlqejnë, por i dua. - Diku udhës, 23.11.2025