“…dhe thuaj o Zot ma shto diturinë!”

Ekuilibri është veti e njerëzve largpamës, e që për pasojë, ata me paramendim mund të jenë edhe “të ngadalshëm” për të mos e prishur harmoninë. Pra, nuk duan të afrohen shpejtë me dikë, e as t’i japin mundësinë për t’u afruar shpejtë. Më mirë një buzëqeshje e ftohtë jetëgjate, sesa të qeshura gazmore që pasojnë me demonizim, e që kurorëzohen sërish me të qeshura të hareshme me glorifikim. As glorifikim, e as demonizim, po as dyndje nga idealizmi në zhvlerësim, por thjesht një ekuilibër me arsye, respekt dhe vlera. Qasja bardhë e zi është oshtimë, ekuilibri është qetësi. Ndonjëherë rrimë larg për të parë më mirë, e afrohemi rrallë për t’u mos u larguar përjetë, e verbohemi për ta parë një ditë më të mirë të së ardhmes. - Shkup, 17.02.2026

Asnjë ikje nuk dëhit më trishtueshëm se kur je në drejtim të kundërt me vetvetën, sikurse asnjë vetmi nuk të premton shoqëri më të mirë, sesa ajo e fituar në një lartësi ku nuk mbrrin vërshimi i shtirjes. Dhe në një katrahurë të përbotshme ku aktrimi përbën vetë jetën, të banosh në ishullin prej pasqyrash, ku sheh vetvetën duke e parë vetvetën, sikur bota përreth nuk ekziston, do të thotë të jetosh i qetë dhe i kursyer. E po, monologu më i mirë është ai që para se ta recitosh me art, ta kesh menduar me shpirt, e para se të degjosh duartrokitjen e dikujt, ta kesh dëgjuar harenë e protagonistit, pra, të vetvetës. - Diku udhës, 09.02.2026

Le të gjejmë shprehjet e sakta dhe asgjë s'është për habi; pra, kur flasin mirë e thonë: "humbje e madhe për shoqërinë", mirëpo kjo pasi të ketë vdekur, ndërsa sa është gjallë, flasin edhe më mirë për të, por kur iu bie atyre mirë, ata nuk po flasin mirë, por po masin mirë: në të gjallë për të gjallëruar një interes, e në të vdekur për të vdekur një marri. Pse kështu?! Se personazhet e quajtura "humbje e madhe për shoqërinë" janë fat, aq sa për dashamirët, po ndoshta aq edhe për të tjerët, në të gjallë me protagonizmin e vlerave, e pas vdekjes, me trashëgiminë e lënë. Mirëpo, miku im, nuk bëhesh "humbje e madhe për shoqërinë", nëse lavdëratat mbi varr dhe kritikat mbi dhè, s'i barazon.

Hirësia e juaj, kurrë nuk është vonë për të dalë nga filmi. E po, më fal, gabova! Po mendoj që, ndoshta shtirja është gënjeshtra më e pamohueshme e shpikësit: i pari e sajon, vetë i fundit asaj dikur edhe i beson, e pastaj asnjëherë dot s’e mohon. Pra, i bie që më mirë është të ngutesh për t’u vetëçliruar nga roli i rremë, se pastaj imagjinata mund të kthehet në marrëzi. Pra, mund të bëhet vonë! - Shkup, 04.02.2026

Çka është nijeti i pakthyer në identitet?! Një barkë që përmbyset nga dallgët dhe stuhitë. E ç'është nijeti që ka pushtuar qenien?! Një anije gjigante, e ngjashme me atë të Nuhut (alejhi’s-selam!), që stuhitë dhe dallgët veç çka e lëvizin tutje dhe ia shtojnë shpejtësinë. - Shkup, 07.12.2025