“…dhe thuaj o Zot ma shto diturinë!”

Ndonjëherë njeriu shkarravit, por është i lexueshëm, e ndoshta shkrimin më të keq e kanë vetë shkrimtarët më të mirë. Qartësia, filozofia, bukuria dhe mesazhi i fjalës, e jo bukurshkrimi, i japin vlerë shkarravitjes së njeriut të mençur. Por, lajmi i keq është që kur njeriu i mençur bie në grackën e lakmisë dhe të oportunizmit, e kur ngatërrohet në litaret e popullizmit, famës dhe shtrirjes, e kur skllavërohet nga vëmendja, sytë dhe duartrokitjet e njerëzve, atëherë edhe në bukurshkrimin më mahnitës ai i përshkllin dhe i shkarravit mendimet. Shkarravitja e mendimeve dhe e qëndrimeve, ajo është fatkeqësia. Më fatkeq se një çun që me lajme të rreme fiton vëmendjen për të nxjerrë një qindarkë, e të cilit një këshillues do t’i thoshte: përmbaju etikës dhe vërtetësisë, se fitimi me lajme të rreme është haram. E lajmi më i rremë është të ndjekësh retë, kur duhet (dhe të kërkohet) që njerëzit t’i ekspozosh në rreze të diellit. Hoxhë, davetçi, e shërbyes i Islamit, ke zgjedhur rrugë të vështirë, lehtësoje me qartësi, besnikëri, vetëllogaritje dhe ripërtrirje. - Shkup, 15.04.2026

Daveti me rrënjë të ihlasit, edhe kur thyhet, jeton, e, me shiun e parë, rimëkëmbet. - Mekë, 28.02.2026

Çdo botëkuptim që ujitet nga burimi i shembulltyrave tua, është një tjetër pemë në ishullin e vlerave të cilave u takon. E, me sa më shumë botëkuptime autentike për ishullin e identitetit tënd shpirtëror, ilmor e kulturor, dhe me sa më shumë ujitje për kopshtet ku e merr zahirenë e vitit, ishulli kthehet në një xhungël të dendur, ku degët e larta të pemevë me rrënjë të forta të pengojnë të shohësh ishujt e tjerë, e sidomos ato të thata e batall. Të jetosh aty pa ëndrruar emigrimin do të thotë të jetosh i pushtuar nga gjerësia e horizontit dhe madhështia e qiellit, e këto dyja pastaj e tretin mungesën e botës përreth. Zoti im! Ne ishim në errësirë, djerrinë dhe vite të thata, e Ti na solle te drita e ilmit, kroi i ulemave dhe toka pjellore e trashëgimisë profetike; me bujarinë Tënde, na e jep o Zot qetësinë e adhuruesve munibinë, kthjelltësinë e ulemave rabanijinë dhe sigurinë e davetçive sidikinë. - Medine, 22.02.2026

Udhëzimi, devotshmëria dhe dituria fetare nuk janë goditja e parë dhe e fundit për t’u lirurar nga karakteri dhe identiteti i trashëguar prej prejardhjes kulturore. Pra, mund të jesh mirë i udhëzuar e të merresh me dije fetare, por të duhet shumë kohë e shumë mund, për t’u liruar nga mediokriteti i shkaktuar nga pasiviteti intelektual denbabaden, nga inati e ngushtësia provinciale, nga izolimi e paragjykimi paranojak, nga oshtima përjashtuese, e nga hiperbola e megalomanisë. Udhëzimi është një përpjekje, nuk është shenjtëri; të udhëzuarit janë robër, e jo kumtarë të Zotit. Udhëzimi është fillimi, jo rrëfimi i tregimit të kryer. - Shkup, 18.02.2026