Hoxhë Mirsim Maliçi

Hirësia e juaj, kurrë nuk është vonë për të dalë nga filmi. E po, më fal, gabova! Po mendoj që, ndoshta shtirja është gënjeshtra më e pamohueshme e shpikësit: i pari e sajon, vetë i fundit asaj dikur edhe i beson, e pastaj asnjëherë dot s’e mohon. Pra, i bie që më mirë është të ngutesh për t’u vetëçliruar nga roli i rremë, se pastaj imagjinata mund të kthehet në marrëzi. Pra, mund të bëhet vonë! - Shkup, 04.02.2026

Hoxhë Mirsim Maliçi

Çka është nijeti i pakthyer në identitet?! Një barkë që përmbyset nga dallgët dhe stuhitë. E ç'është nijeti që ka pushtuar qenien?! Një anije gjigante, e ngjashme me atë të Nuhut (alejhi’s-selam!), që stuhitë dhe dallgët veç çka e lëvizin tutje dhe ia shtojnë shpejtësinë. - Shkup, 07.12.2025

Hoxhë Mirsim Maliçi

Vetëngushëllimi është paqe kur kemi të bëjmë me diçka që ka shkuar, por asesi kur shikojmë tek e sotmja me perspektivën e së nesërmes. Ky as pajtim s’është, por një gjum i keq, më i thellë sesa një gjysmëvdekje: vetëngushëllimi për të heshtur e injoruar çdo thirrje që: jemi vonuar, jemi ngatërruar, jemi zmbrapsur e jemi dobësuar. Sot nuk je më i devotshëm se vitin e kaluar?! Nuk ka ngushëllim, thjesht diçka nuk ka funksionuar. Sot nuk je më i bindur se vitet e para të udhëzimit?! Nuk ka ngushëllim, thjesht diçka është shpërfillur. Sot nuk je më i palëkundur se para një dekade?! Nuk ka ngushëllim, thjesht diçka e ka rrënuar investimin tënd. Sot nuk ke më shumë ibadet e më shumë vëmendje për ahiretin sesa dikur?! Nuk ka ngushëllim, thjesht ke shkuar mbrapsht. E po, e di që nuk të pëlqen kjo qartësi. As mua! Me shumë qartësi ta them, as mua s’më pëlqen kjo qartësi, por kështu e kam përgjithësisht me ilaçet, nuk më pëlqejnë, por i dua. - Diku udhës, 23.11.2025

Hoxhë Mirsim Maliçi

(Pa)Përgjegjësia prindërore nuk duhet të ngushëllohet aq me ngjarjen e zymtë të djalit të Nuhut (alejhi’s-selam!), sa duhet të motivohet me ngjarjet e panumërta të ndritshme të fëmijëve të profetëve, të dijetarëve e të njerëzve të devotshëm. Si bëhet që gjithandej të shihet si esencë, e jo si përjashtim që “dardha pikë ndër dardhë”, saktësisht tek familjet me ndonjë vlerë të theksuar, qoftë pasuri, shkollim, pushtet, qytetari, pritet një vazhdimësi, edhe nëse jo krejt si pararendësit, por kur kemi të bëjmë me kontekstin tonë fetar, sikur këtë s’kemi dëshirë ta quajmë të mirëqenë, që, nga prindër të udhëzuar pritet, me mirësinë e Allahut, të dalin familje e pasardhës të udhëzuar. Fshehja e së vërtetës është e llojllojtë, porse përherë e qortuar: përjashtimi nuk është esencë, po as esenca nuk është pa shpjegim. S’kemi punuar mjaftueshëm?! E po, më mirë të angazhohemi me kërkimfalje, sesa të ngushëllohemi me ngjarjen e birit të Nuhut (alejhi’s-selam!). - Shkup, 11.11.2025

Hoxhë Mirsim Maliçi

Epërsia mund të jetë aksident, thjesht je gjendur diku ku të tjerët nuk kanë përparuar, sikundërqë epërsia mund të jetë edhe mirazh, thjesht je shfaqur në një shkretëtirë ku përshtypja e rreme bën që njerëzve t’iu dukesh ndryshe nga ç’je. Në të vërtetë, epërsia e denjë është ajo që lëviz me madhështinë e vetë, por edhe i lëviz të tjerët, madje edhe kur ata janë të vegjël, të dobët a të papërparuar; është ajo që çel udhë për vete, por edhe për të tjerët, madje edhe kur ata s’ia kanë idenë udheve; është ajo që sfidohet, ripërtrihet e mëkëmbet, por edhe që nxjerr prej të dobëtit të fortin, prej të këputurit të paepurin dhe prej të përgjumurit vizionarin. Lideri nuk është ustai i njerëzve të arrirë, të zoti e veteranë, por ustai i çirakut, i mjeshtrit fillestar, i mjeshtrit të dobët, i mjeshtrit të zoti, e i mjeshtrit më të fortë se vetë ustai, por edhe i mjeshtrit të së ardhmes që do ta udhëheq. Lideri nuk është koka që i tregohet detyra nga njerëz të etur për dikë me epërsi; është ai që vetë i di detyrat edhe nëse (s’)rrethohet me epërsi, i shpik detyrat edhe nëse askujt s’i shkojnë në mend, e që i aspiron renditjet e safave, edhe kur ato s’janë fare hiç. - Shkup, 07.11.2025