“…dhe thuaj o Zot ma shto diturinë!”

Çdo botëkuptim që ujitet nga burimi i shembulltyrave tua, është një tjetër pemë në ishullin e vlerave të cilave u takon. E, me sa më shumë botëkuptime autentike për ishullin e identitetit tënd shpirtëror, ilmor e kulturor, dhe me sa më shumë ujitje për kopshtet ku e merr zahirenë e vitit, ishulli kthehet në një xhungël të dendur, ku degët e larta të pemevë me rrënjë të forta të pengojnë të shohësh ishujt e tjerë, e sidomos ato të thata e batall. Të jetosh aty pa ëndrruar emigrimin do të thotë të jetosh i pushtuar nga gjerësia e horizontit dhe madhështia e qiellit, e këto dyja pastaj e tretin mungesën e botës përreth. Zoti im! Ne ishim në errësirë, djerrinë dhe vite të thata, e Ti na solle te drita e ilmit, kroi i ulemave dhe toka pjellore e trashëgimisë profetike; me bujarinë Tënde, na e jep o Zot qetësinë e adhuruesve munibinë, kthjelltësinë e ulemave rabanijinë dhe sigurinë e davetçive sidikinë. - Medine, 22.02.2026

Udhëzimi, devotshmëria dhe dituria fetare nuk janë goditja e parë dhe e fundit për t’u lirurar nga karakteri dhe identiteti i trashëguar prej prejardhjes kulturore. Pra, mund të jesh mirë i udhëzuar e të merresh me dije fetare, por të duhet shumë kohë e shumë mund, për t’u liruar nga mediokriteti i shkaktuar nga pasiviteti intelektual denbabaden, nga inati e ngushtësia provinciale, nga izolimi e paragjykimi paranojak, nga oshtima përjashtuese, e nga hiperbola e megalomanisë. Udhëzimi është një përpjekje, nuk është shenjtëri; të udhëzuarit janë robër, e jo kumtarë të Zotit. Udhëzimi është fillimi, jo rrëfimi i tregimit të kryer. - Shkup, 18.02.2026

Ekuilibri është veti e njerëzve largpamës, e që për pasojë, ata me paramendim mund të jenë edhe “të ngadalshëm” për të mos e prishur harmoninë. Pra, nuk duan të afrohen shpejtë me dikë, e as t’i japin mundësinë për t’u afruar shpejtë. Më mirë një buzëqeshje e ftohtë jetëgjate, sesa të qeshura gazmore që pasojnë me demonizim, e që kurorëzohen sërish me të qeshura të hareshme me glorifikim. As glorifikim, e as demonizim, po as dyndje nga idealizmi në zhvlerësim, por thjesht një ekuilibër me arsye, respekt dhe vlera. Qasja bardhë e zi është oshtimë, ekuilibri është qetësi. Ndonjëherë rrimë larg për të parë më mirë, e afrohemi rrallë për t’u mos u larguar përjetë, e verbohemi për ta parë një ditë më të mirë të së ardhmes. - Shkup, 17.02.2026

Asnjë ikje nuk dëhit më trishtueshëm se kur je në drejtim të kundërt me vetvetën, sikurse asnjë vetmi nuk të premton shoqëri më të mirë, sesa ajo e fituar në një lartësi ku nuk mbrrin vërshimi i shtirjes. Dhe në një katrahurë të përbotshme ku aktrimi përbën vetë jetën, të banosh në ishullin prej pasqyrash, ku sheh vetvetën duke e parë vetvetën, sikur bota përreth nuk ekziston, do të thotë të jetosh i qetë dhe i kursyer. E po, monologu më i mirë është ai që para se ta recitosh me art, ta kesh menduar me shpirt, e para se të degjosh duartrokitjen e dikujt, ta kesh dëgjuar harenë e protagonistit, pra, të vetvetës. - Diku udhës, 09.02.2026

Le të gjejmë shprehjet e sakta dhe asgjë s'është për habi; pra, kur flasin mirë e thonë: "humbje e madhe për shoqërinë", mirëpo kjo pasi të ketë vdekur, ndërsa sa është gjallë, flasin edhe më mirë për të, por kur iu bie atyre mirë, ata nuk po flasin mirë, por po masin mirë: në të gjallë për të gjallëruar një interes, e në të vdekur për të vdekur një marri. Pse kështu?! Se personazhet e quajtura "humbje e madhe për shoqërinë" janë fat, aq sa për dashamirët, po ndoshta aq edhe për të tjerët, në të gjallë me protagonizmin e vlerave, e pas vdekjes, me trashëgiminë e lënë. Mirëpo, miku im, nuk bëhesh "humbje e madhe për shoqërinë", nëse lavdëratat mbi varr dhe kritikat mbi dhè, s'i barazon.