Kur në galaktikën e davetit dhe islahit shfaqet ndonjë diell që, përveç ndriçimit, me forcën e gravitetit, mund të mbajë rreth vetës yje, atëherë vëmendja shtohet, shtigjet i lihen të hapura, përkrahja kalon në garë, e pritja e hareshme rri në ngazëllim.
Dhe kjo, derisa rrethina të mos ndriçohet më nga vetë dielli, e kur ky i fundit të mos ketë forcë tërheqëse për trupat e tjerë “qiellorë”.
Atëherë, habia e zhgënjimit na thotë: tani nuk ndriçon, e as nuk bën dot sistem “diellor”, se egocentrizmi është vetëshkatërrim i heshtur, materializmi është verbëri që ta fshin kujtesën e vizionit, bajraktarizmi është marrëzi që të izolon në çmendinë, dhe narcizmi është dehje që e mpin cilëndo mendje, madje edhe të njerëzve të devotshëm.
E keqja është se nuk e ke (lexo: eh sikur ta kishe) prognozuar këtë që në fillim, e po, në të vërtetë, ndriçimi i fortë nuk ta lejon vëzhgimin me vëmendje, ashtu si dhe zëri i këndshëm apo me zhurmë ta shpërqëndron mendjen nga vrojtimi me kujdes, e pastaj, kur të kesh kuptuar padenjësinë e diellit imagjinar, shumë kohë veçse ka ikur, e vështirë që kompenzohet, e shumë mundësi janë djegur, e në universin e suksesit nuk gjendesh thuajse askund.
Kometat dhe meteoret bëjnë spektakël, por sistemi bëhet me diellin në qendër. Rënia e meteorëve vërtet mahnit, por prapë rënie quhet, e perëndimi i diellit është përfundim cikli për rifillim tjetër të ri, me lindjen e së nesërmes. Sistemi ripërtrihet, e kaosi perëndon. E kur dielli natën mungon, sërish me yje udhëzohesh, e jo me meteorë.
Mirsim Maliçi
Diku udhës, 13.04.2026