Vetmia është zhytja ku nuk i ndalet fryma mendjeve që gjallërojnë me ambicie dhe është përhumbja ku nuk e humb kthjelltësinë ai që është i gatshëm të paguajë çmimin e synimit: i vetmuar, por pikërisht aty ku ka synuar, ġarīb, por mëse i përmbushur.
Kur dikush egon e vet' e injoron dhe e kamxhikos me vetmi, tëhuajtje dhe ngjitje ku s'ka duartrokitje, ai po synon kapituj historie ku s'ka turma, por shumë vetmi. Se turmat i lëviz rrethana, emocioni dhe dëshira, kurse lundruesin në dallgët e ëndrrave, e lëviz arsyeja, shpirti dhe imagjinata.
Çdo ditë e më shumë vetmi, për shumë ëndrra është më shumë jetë, frymëzim e prurje. Dhe kur peizazhi i ambicieve të ketë marrë pamjen e plotë, misioni në përmbyllje do të ishte mëse premtues: e pati fatin të ndërtojë diçka me vlerë, anipse në vetmi, e tani, e pastë fatin që ta shoqërojnë veprat e vlefshme në varrin plot dritë, anipse nën dhè.
Vetmia është miniera e mendimit, zbulimit dhe e dritës, porse vetëm për ata që e kanë fatin të ulen aty ku në histori ka pak ulëse.
Mos e ndiqni shembullin e të vetmuarve, se nuk janë për t'u ndjekur, thjesht, lindin të tillë, por jini me ta, se ata, vetëm në shpërndarjen e dritës nuk e duan vetminë. Vetmohen për të gjetur vetën dhe dalin kthyeshëm nga vetmia për t'i kthyer të tjerët tek vetja e tyre.
E kur i pushton edhe vetmia e epokës, e jo vetëm e shoqërisë, ata gjejnë tek e kaluara ngushëllimin për ta kaluar të tashmen, porse të ardhmen e shpresojnë më shumë se asnjëherë.
Mirsim Malìçi
Shkup, 11.11.2026