Të jesh pjesë e davetit është shteg mirësie, kurse ngatërrimi i rolit është shteg fatkeqësie. Ndërmjet ngjarjes fatlume dhe asaj që të trishton, është një mjegull ku nuk mund ta shohësh qartë çmimin se sa do ta paguash në ahiret.
Rolet e gabuara mund të jenë orientime të gabuara, e, gabimi në kahje nënkupton vetë ikjen, anipse lodhjen e ke po sikur të dikujt që e përshkon saktë hartën drejt cakut të duhur.
Ndaj, vëllai im, të lumtë që je motivuar për davet, e, aty ku je duke kontribuar: në shoqëri, në rrugë, në xhami, në mekteb, në bord, në media, në shoqatë e kudo, dije që, ordinanca davetore nuk është eksperiment pa përgjegjësi. Në të vërtetë, përgjegjshmëria tregon se sa je mbarësuar për këtë udhë.
Po, të lumtë që e ke mësuar dhënien e ndihmës së shpejtë, por ajo është vetëm ndihmë e shpejtë. Kur me “ndihmë të shpejtë” e luan mjekun, ti po tallesh me davetin.
Po, të lumtë për asistimin që i bën hoxhallarëve, por ordinanca davetore me infermierë, por pa mjekë ose me shumë mjekë, por pa mjek amë, është eksperiment i keq.
Po, të lumtë për vetëdijësimin e të tjerëve që të vijnë tek mjeku për mjekim, mirëpo as portari i gjykatës nuk e bën gjyqin, e as ciceroni i mbretërisë nuk sundon: udhëzimin mjekësor e bën mjeku, jo të tjerët.
Dhe nëse ambulantat pa mjekë do të ishin përralla koti, kjo përrallë çdo ditë e më shumë po i rrëfehet davetit: xhami gjithandej ku hallka e fundit është hoxha, e organizime të ndryshme davetore ku më shumë peshon dikush që kontribuon disi, sesa mentori që i ujit kuptimet e kumtesës, pa të cilat daveti s’është kurrsesi.
E, më e keqja, e të cilën pakkush e kupton: kur ata që gjatë kohë e luajnë rolin e “alternativave të mjekut”, do t’iu vijë koha që s’do të kenë alternativë tjetër veçse të jetojnë me rolin e veshur gabimisht, se tanimë iu ka ikur koha për të krijuar një rol të vërtetë, atëherë mjeku i vërtetë do të shihet si vetjak, kurse imitimet dhe shtirjet si zemërgjerësi.
“Por ne e kishim nijetin e mirë?!” - do të thoshte mendësia e mendjeve që shohin atypari. E po, sa keq është që të hysh në fushën e davetit pa e kuptuar që lëvizjet në të janë mbi territor të ndieshëm - xhenet a xhehenem.
Ndoshta pacienti s’e çmon zotësinë e mjekut, e ndoshta e shpërfill atë aq sa mendon që fare lehtë ia mer zanatin nga dora, por sërish e përherë mbetet e palëkundshme, që ambulanta pa mjekë është skenë për dramë të frikshme, jo hapësirë për rimëkëmbje.
E di që “mjekët” i zë gjumi, por më mirë një ambulantë me mjekë të përgjumur, sesa një tjetër me infermierë të zgjuar.
Mirsim Maliçi
Shkup, 12.11.2026
Lexo më shumë